Για τους γονείς παιδιών με διαβήτη τύπου Ι

/http://iamyourpancreas.blogspot.gr/  Ενα πολύ ενδιαφέρον blog για τους γονείς παιδιών με διαβήτη

Alice Miller. Το σώμα δεν ψεύδεται ποτέ

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί μέρος του άρθρου The body never lies: A challenge 
Επιτρέψτε μου μια ελεύθερη μετάφραση

Δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι οι συνέπειες των πρώιμων και "αθέατων" τραυμάτων  είναι τόσο σοβαρές, ακριβώς επειδή προέρχονται από  την πεποίθηση ότι το να υποφέρει ένα παιδί , επειδή  κάποιος ενηλικος το χτύπησε ή το γελοιοποίησε είναι άνευ σημασίας.
Για έναν ενήλικο είναι εύκολο να φανταστεί εαυτόν τρομοκρατημένο και ταπεινωμένο αν δεχτεί ξαφνική επίθεση από έναν γίγαντα 10 φορές μεγαλύτερό του. Για ένα παιδί δεν ισχύει το ίδιο?
Οι γονείς πιστεύουν ότι τα χαστούκια  αφενός δεν πληγώνουν, αφετέρου παιδαγωγούν.
Το ίδιο καταλήγουν να πιστεύουν και τα ίδια τα παιδιά. Κάποιοι ίσως και να γελούν ακόμη  ή και να χλευάζουν τον πόνο που ένιωθαν ως παιδιά. Ως ενήλικες  γίνονται ακόμη και λογοτέχνες όπως ο James Joyce και πολλοί άλλοι.

But we must not forget that the consequences of early, invisible injuries are so severe precisely because they derive from the trivialization of childhood suffering and the denial of its importance. Adults can easily imagine that they would be horrified and humiliated if they were suddenly attacked by a raging giant many times bigger than themselves. Yet we assume that small children will not react in the same way, although we have all kinds of evidence to indicate how sensitively and competently children respond to their environment (cf. Martin Dornes: Der kompetente Sδugling; Jesper Juul: Your Competent Child). Parents believe that slaps and spanking do not hurt. Such treatment is designed to impress certain values on their children.And the children end up believing that themselves. Some even learn to laugh the whole thing off and to deride the pain they felt at the humiliations inflicted on them. As adults they adhere to this derision, they are proud of their own cynicism, sometimes even making literature out of it, as in the case of James Joyce, Frank McCourt, and many others. 

Ο φόβος στο Νοσοκομείο

       Η 7η Φεβρουαρίου έχει οριστεί ως ημέρα κατά του φόβου.
Με την ευκαιρία λοιπόν αυτή προτείνω τη θέσπιση μιας ημέρας του χρόνου ως ημέρας αποενοχοποίησης του φόβου,  και ιδιαιτέρως του φόβου που εκφράζεται από τα παιδιά.


       Το ερέθισμα μού έχει δοθεί από τη δουλειά μου με τα παιδιά στο Παιδοχειρουργικό τμήμα του Νοσοκομείου που εργάζομαι.


Τα τελευταία  λοιπόν χρόνια υποδεχόμαστε τα παιδιά στο τμήμα μας με το σύνθημα-προτροπή

"μη φοβάστε να φοβάστε"

κι αυτό γιατί συνήθως στο Νοσοκομείο συμβαίνει το εξής παράδοξο: όλοι γνωρίζουν -και τα παιδιά- ότι το Νοσοκομείο δεν είναι και ο πιο ευχάριστος τόπος του κόσμου, για ευνόητους λόγους. Εν τούτοις τα παιδιά γίνονται πολλές φορές αποδέκτες προτάσεων του τύπου

"Μη φοβάσαι δεν είναι τίποτα"

ή

"δε θα πονέσεις καθόλου " κτλ

       Καταλαβαίνω και καταλαβαίνετε ότι οι συγγενείς και οι φίλοι που εκφράζουν αυτήν τη φωνή έχουν μόνο καλή πρόθεση. Επιδιώκουν μ΄αυτόν τον τρόπο να καθησυχάσουν τον φόβο των παιδιών και πιθανότατα και τον δικό τους φόβο.

Αυτό το μήνυμα όμως μπερδεύει τα παιδιά.        

       Τις περισσότερες φορές κινδυνεύει να αποτελεί ένα διπλό μήνυμα. Στην περίπτωσή μας διπλό μήνυμα σημαίνει ότι άλλο είναι αυτό που ακούει το παιδί και άλλο αυτό που νιώθει και ζει.


Η Ζωγραφιά που ακολουθεί είναι ενδεικτική.

Αν αναρωτιέστε τι γράφει στο μοναδικό 
μαύρο-μελανό σημείο της ζωγραφιάς,  σας ενημερώνω ότι αυτό που γράφει είναι :
ΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟ
Όσο το πιστεύετε εσείς, αλλά τόσο το πιστεύει και η Σταυρούλα η οποία το απεικόνισε κατά τέτοιο τρόπο ώστε αν δεν βλέπαμε και πολύ καλά,εύκολα να μαντεύαμε ότι γράφει: ΠΡΟΣΟΧΗ ΝΑΡΚΟΠΕΔΙΟ




       Ο φόβος στο Νοσοκομείο είναι ένα  ταιριαστό συναίσθημα  κι όταν μπορούμε να βιώνουμε τα συναισθήματά μας έτσι όπως ταιριάζουν, τότε δεν έχουμε πραγματικά να φοβηθούμε τίποτα . Ας επιτρέψουμε στα παιδιά μας να φοβηθούν με την ησυχία τους και τότε ο φόβος τους δε θα είναι τρομακτικός και κυρίως δε θα αποτελεί απειλή και αποσταθεροποίηση για όσους τα αγαπάμε ως γονείς ή ως ειδικοί.

Αν χαρακτηρίσουμε το θυμό και το φόβο των παιδιών μας ως ΚΑΚΟ!  (η λέξη "ΚΑΚΟ" προστέθηκε από το γονιό άλλου παιδιού όταν είδε τοιχοκολλημένο το χεράκι)
τότε πώς θα τους επιτρέψουμε να ανακουφιστούν όταν θα μοιραστούν με εμπιστοσύνη αυτό που νιώθουν, πώς σ'έναν τόσο ανασφαλή όσο το νοσοκομείο χώρο, θα βρούν ησυχία σε μιαν ασφαλή αγκαλιά, αν αυτή η αγκαλιά δυσκολεύεται να χωρέσει δυσάρεστα μεν, φυσιολογικά δε συναισθήματα.

Αν δεν επιτρέψουμε στα παιδιά μας να περάσουν από αυτήν την φάση που εκφράζει το χεράκι της Μαίρης
























                                     και από αυτήν

τότε δε θα έχουμε τη χαρά να τα δούμε να περνούν σ΄αυτήν

και τελικά σ΄αυτήν

και σ΄αυτήν






















Οι ζωγραφιές αποτελούν υλικό της δουλειάς που κάνουμε με τα παιδιά στο Παιδοχειρουργικό Τμήμα του Γ.Ν.Ν "Νικαίας"

Επιτρέπεται να μιλήσουμε στα παιδιά μας για το θάνατο;

      "Χτες το βράδυ πέθανε ο σκύλος μου. Τον είχαμε πάρει όταν έδινα Πανελλήνιες, πριν 14 χρόνια."

Έτσι μας είπε σήμερα το πρωί ο Νίκος , ο οποίος  είναι πατέρας μιας τρίχρονης κόρης.

      Τον ρώτησα λοιπόν πώς αντέδρασε η κόρη του σ'αυτήν την είδηση κι εκείνος με πολύ τρυφερότητα μου απάντησε  ότι, αυτά τα νέα δεν είναι για να τα μαθαίνουν τα παιδιά.

      Επιτρέπεται να μιλήσουμε στα παιδιά μας για το θάνατο; 

Μοιάζει να είναι ίσως το μοναδικό ταμπού της εποχής μας.

Ποιος γονιός αντέχει να απεκδυθεί το μανδύα της παντοδυναμίας που μας χαρίζουν τα παιδιά μας, όταν εκείνα μας ρωτήσουν

"Θα πεθάνεις κι εσύ;"

κι όταν αμέσως μετά ρωτήσουν

"Θα πεθάνω κι εγώ;"

      Πόσο αντέχουμε στην ιδέα ότι τα παιδιά μας εκτός από τις χαρές,  θα νιώσουν και λύπες και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε  είναι,  όχι να διώξουμε τις λύπες  αλλά να τις "χωρέσουμε" και να αγκαλιάσουμε τα παιδιά μας και τον πόνο τους μαζί.

      Πώς θα μιλήσουμε στα παιδιά μας για το θάνατο;

      Όταν ο καθένας από μας βρει τον τρόπο του να τοποθετηθεί υπαρξιακά απέναντι στην έννοια της απώλειας -σε κάθε επίπεδο-και του θανάτου, τότε θα βρει  τον τρόπο να μιλήσει γι΄αυτό και στα παιδιά του και να τα καλωσορίσει έτσι στο "γένος των ανθρώπων"

 Παρακολουθήστε το επόμενο video . Είναι τόσο 
 αποκαλυπτικό και τόσο συγκινητικό!!!