Σκέψεις με αφορμή το δημοψηφισμα

Σε αυτό το ιστολόγιο η προσπάθειά μας είναι να καταλαβαίνουμε τους ανθρώπους και να δίνουμε εργαλεία ώστε ο καθένας να κατανοεί καλύτερα τον εαυτό του εντός των συστημάτων στα οποία κινειται.
Αυτό θα επιχειρήσουμε να κάνουμε και με την ευκαιρία του δημοψηφίσματος.


Καλούμαστε   να τοποθετηθούμε απέναντι σε ένα δίλημμα το οποίο δεν είναι το πρώτο ούτε και θα είναι το τελευταίο στη ζωή μας. Θα τα αντλήσω τα δεδομένα από αυτά που λένε τα επίσημα χείλη που εκπροσωπούν τη χώρα και δεν θα μπω στον πειρασμό να διαβάσω πίσω από τις λέξεις.

Με δεδομένο   ότι κατά τους ιθύνοντες ό,τι κι αν ψηφίσουμε ,συμφωνία θα επιτευχθεί και μάλιστα  επώδυνη για τους Ελληνες ,θα επιχειρήσω μία ανάλυση ,  σε καμμία περίπτωση πολιτική ή οικονομική.Θα επιχειρήσω να αντιληφθώ την διεργασία της απόφασης ώς απότοκη της προσωπικής  ιστορίας του καθενός , μιας ιστορίας που κινεί βιοχημικές διαδικασίες μέσω της λειτουργίας του μεταιχμιακού συστήματος* του εγκεφάλου. Η ανάλυσή μου αφορά αφορά τον απλό λαό και σε καμμία περίπτωση εκείνους που εξυπηρετούν ποικίλα συμφέροντα και κινούνται στο παρασκήνιο.

Η ψήφος του Όχι λοιπόν είναι κατά τη γνώμη μου η ψήφος της αδρεναλίνης. Πολύ καλά γνωρίζουμε ότι όσοι  ψηφίζουμε Όχι, δεν ψηφίζουμε όχι στα μνημόνια , διότι όπως η κυβέρνηση έχει έγκαιρα ενημερώσει, το μνημόνιο είναι προϋπόθεση της συμφωνίας και η συμφωνία είναι προαπαιτούμενη της παραμονής στο Ευρώ την οποία η Ελλάδα επιθυμεί.

Αρα λοιπόν το Όχι έχει περισσότερο μία συμβολική παρά μία ρεαλιστική απόχρωση. Είναι η ψήφος που ενεργοποιείται από μηχανισμούς του εγκεφάλου όταν αντιλαμβάνεται και ερμηνεύει τα ερεθίσματα ώς επικίνδυνα για την επιβίωσή του. Το μεταιχμιακό σύστημα αναλαμβάνει δράση και η αδρεναλίνη αναλαμβάνει να προετοιμάσει το σώμα για μάχη ή φυγή,  η γνωστή  fight or flight response

Η ψήφος του Ναι είναι κατά την άποψή μου η ψήφος της oξυτοκίνης. Πολύ καλά γνωρίζουμε ότι όσοι ψηφίζουμε  Ναι, δε σημαίνει  ότι επιθυμούμε  μνημόνια και  πολιτικές λιτότητας. Η ψήφος του Ναι έχει περισσότερο μία επίσης συμβολική, παρά μία ρεαλιστική απόχρωση. Είναι η ψήφος που επίσης προσδιορίζεται από το μεταιχμιακό σύστημα αλλά αυτή τη φορά από πυρήνες που έχουν αξιολογήσει τη μάχη ή τη φυγή ως αναποτελεσματική και έχουν προχωρήσει στην παραγωγή   οξυτοκίνης. Είναι η ορμόνη που είναι υπεύθυνη για να αντέχει ο οργανισμός τον πόνο και να αντιμετωπίζει με υπομονή τις δυσκολίες. Είναι η ορμόνη που εκκρίνεται στον τοκετό.

Η φύση έχει φροντίσει να αξιοποιεί και τους δύο αυτούς μηχανισμούς. Αν δούμε το σύνολο των Ελλήνων ως ένα σώμα  με την πολυφωνικότητα που χαρακτηρίζει ούτως ή άλλως τον καθένα από εμάς , αυτή η ισορροπημένη ποσοστιαία αναλογία του Ναι και του Όχι μάλλον καταδεικνυει ότι αυτές  οι δύο φωνές του Ελληνικού λαού είναι και δικές μας φωνές. Οι περισσότεροι από εμάς φαίνεται να έχουμε μέσα μας και το Ναι και το Όχι όπως έχουμε αδρεναλίνη και οξυτοκίνη στη φαρέτρα μας.

Ποια φωνή μας είναι αυτή που κάθε φορά επικρατεί?
 Είναι πολύ πιθανό ότι κάθε φωνή μάς παραπέμπει σε  πρόσωπα της οικογενειακής  και της εθνικής μας ιστορίας. Αν π.χ ένας κακοποιητικός πατέρας αγαπούσε πολύ το πεπόνι είναι πολύ πιθανό τα παιδιά του να το σιχαίνονται. Μεταθέτουν το συναίσθημα για τον πατέρα, στο φρούτο και έτσι κινδυνεύουν να αναγνωρίζουν  ως ξένη, μία δική τους φωνή. Αν τα ίδια πρόσωπα ήταν παιδιά άλλου πατέρα ενδεχομένως να έτρωγαν το πεπόνι με μεγάλη ευχαρίστηση.
 Όσο πιο αδιαφοροποίητοι είμαστε ως άνθρωποι τοσο δυσκολότερο, είναι να ξεχωρίσουμε ανάμεσα σε αυτό που είναι  δικό μας και σε εκείνο που προέρχεται από την ιστορία μας.
Ας αξιοποιήσουμε αυτό το δημοψήφισμά ως ευκαιρία αυτογνωσίας. Τουλάχιστον έτσι θα είμαστε όλοι κερδισμένοι.


* Ο όρος μεταιχμιακό σύστημα  αναφέρεται σε ένα σύνολο ανατομικών δομών  του εγκεφάλου που βρίσκονται μεταξύ του φλοιού και του υποθαλάμου.Το μεταιχμιακό σύστημα έχει σημαντικές λειτουργίες. Σχετίζεται με το έλεγχο των συναισθημάτων, της συμπεριφοράς και τους σκοπούς ενός ατόμου και φαίνεται να παίζει ένα σημαντικό ρόλο στη μνήμη και τη μάθηση. Συνδέει τη σύνθετη συμπεριφορά με πιο πρωτόγονη και ενστικτώδη συμπεριφορά και την εσωτερική ομοιόσταση μέσα από πληθώρα νευρικών συνδέσεων. (πηγή wikipedia)

To δώρο ή το στίγμα της ψυχοθεραπείας

Το δώρο ή το στίγμα της ψυχοθεραπείας?

Είμαι τρελός?

Είμαι αδύναμος?

Τι θα πει ο κόσμος?

Τι θα συμβεί αν τα τραύματα που έχω θάψει βαθιά μέσα μου , έρθουν στην επιφάνεια

Αυτοί είναι κάποιοι από τους προβληματισμούς ή ακόμη περισσότερο τους φόβους που πολλοί άνθρωποι εκφράζουν, σχετικά με το θέμα της ψυχοθεραπείας.

Τα παραπάνω ερωτήματα, είναι ερωτήματα βασανιστικά και αδιέξοδα, τα οποία

αφ ενός είναι αδύνατον να απαντηθούν και αφετέρου αντικαθιστούν ερωτήματα και προβληματισμούς που μπορούν να αξιοποιηθούν γόνιμα και λειτουργικά.

• Πώς μπορώ να ξαναδιαβάσω την ιστορία μου?
• Σε ποιο βαθμό η ζωή μου σήμερα αποτελεί μια επανάληψη μοντέλων σχέσεων και ρόλων, που έρχονται από το παρελθόν?
• Πώς μπορώ να αναλάβω την ευθύνη της επιθυμίας μου αξιοποιώντας τις εμπειρίες αυτής της ιστορίας χωρίς να χρειάζεται να την επαναλάβω και να διαιωνίσω την παθολογία της?

Η ψυχοθεραπεία δεν είναι μία μέθοδος που πιστοποιεί την ανεπάρκεια των ανθρώπων.

Οι δυσλειτουργικές και μπερδεμένες σχέσεις μέσα στις οποίες καλούμαστε να ζήσουμε και να λειτουργήσουμε και φυσικά να συνδιαμορφώσουμε, παίζουν καθοριστικό αλλά όχι μοιραίο ρόλο στην εμφάνιση αυτών των προβλημάτων, που συνήθως αποκαλούμε ψυχολογικά προβλήματα.

Και για να επανέλθουμε στο αρχικό ερώτημα ούτε δώρο αποτελεί η ψυχοθεραπεία, ούτε στίγμα.

Είναι μια ευκαιρία αυτογνωσίας.

Δυστυχώς πολλές φορές κάποιες εμπειρίες μας , μοιάζουν σαν τη βαριά μπάλα στο πόδι των καταδίκων που μας εμποδίζει να περπατήσουμε έτσι όπως θα μπορούσαμε ή θα θέλαμε τα μονοπάτια της ζωής μας

Αυτό που προσπαθούμε να κάνουμε με την θεραπεία είναι να απελευθερώσουμε τον άνθρωπο από αυτές τις μπάλες -τις οποίες πολλές φορές κινδυνεύει να βιώνει ως αναπόσπαστο μέρος του εαυτού του- ώστε να μπορέσει να αντιμετωπίσει λειτουργικά όλες τις προκλήσεις που θα συναντήσει στο δρόμο του και να φτάσει στον προορισμό που ο ίδιος ορίζει για τον εαυτό του.

Για τους γονείς παιδιών με διαβήτη τύπου Ι

/http://iamyourpancreas.blogspot.gr/  Ενα πολύ ενδιαφέρον blog για τους γονείς παιδιών με διαβήτη

Alice Miller. Το σώμα δεν ψεύδεται ποτέ

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί μέρος του άρθρου The body never lies: A challenge 
Επιτρέψτε μου μια ελεύθερη μετάφραση

Δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι οι συνέπειες των πρώιμων και "αθέατων" τραυμάτων  είναι τόσο σοβαρές, ακριβώς επειδή προέρχονται από  την πεποίθηση ότι το να υποφέρει ένα παιδί , επειδή  κάποιος ενηλικος το χτύπησε ή το γελοιοποίησε είναι άνευ σημασίας.
Για έναν ενήλικο είναι εύκολο να φανταστεί εαυτόν τρομοκρατημένο και ταπεινωμένο αν δεχτεί ξαφνική επίθεση από έναν γίγαντα 10 φορές μεγαλύτερό του. Για ένα παιδί δεν ισχύει το ίδιο?
Οι γονείς πιστεύουν ότι τα χαστούκια  αφενός δεν πληγώνουν, αφετέρου παιδαγωγούν.
Το ίδιο καταλήγουν να πιστεύουν και τα ίδια τα παιδιά. Κάποιοι ίσως και να γελούν ακόμη  ή και να χλευάζουν τον πόνο που ένιωθαν ως παιδιά. Ως ενήλικες  γίνονται ακόμη και λογοτέχνες όπως ο James Joyce και πολλοί άλλοι.

But we must not forget that the consequences of early, invisible injuries are so severe precisely because they derive from the trivialization of childhood suffering and the denial of its importance. Adults can easily imagine that they would be horrified and humiliated if they were suddenly attacked by a raging giant many times bigger than themselves. Yet we assume that small children will not react in the same way, although we have all kinds of evidence to indicate how sensitively and competently children respond to their environment (cf. Martin Dornes: Der kompetente Sδugling; Jesper Juul: Your Competent Child). Parents believe that slaps and spanking do not hurt. Such treatment is designed to impress certain values on their children.And the children end up believing that themselves. Some even learn to laugh the whole thing off and to deride the pain they felt at the humiliations inflicted on them. As adults they adhere to this derision, they are proud of their own cynicism, sometimes even making literature out of it, as in the case of James Joyce, Frank McCourt, and many others. 

Κεκρυμμένα από καταβολής

Οι δύο αυτές εικόνες συνθέτουν το κολλάζ ενός αγοριού ηλικίας 10 ετών. Η επιλογή του θέματος είναι αποκλειστικά δική του.

 

 Μου κάνει πραγματικά εντύπωση  ο βαθμός στον οποίο τα παιδιά μαντεύουν  τις αντιδράσεις της οικογένειας στην συμπεριφορά τους, και τον βαθμό που επίσης τα ίδια συντονίζονται στον άξονα αυτής της "μαντεψιας".
      Γενικεύοντας και βλέποντας με μια λίγο πιο "βαθιά" ματιά το έργο αυτού του παιδιού,   μπορούμε να αντιληφθούμε ότι  αυτό που καταγράφει μέσα του  είναι ότι ζωή των γονιών του συνδέεται άρρηκτα με τις δικές του συμπεριφορές και επιλογές , και  ότι σχεδόν ο ίδιος φέρει την  ευθύνη για τη δική τους  ζωή .

    Κινδυνεύει να έχει την εντύπωση ότι οι άνθρωποι,  και ιδιαίτερα οι γονείς με τα παιδιά,  μοιράζονται σχέσεις εξάρτησης "ζωής και θανάτου" και όχι σχέσεις αλληλαντίδρασης που έχουν συμφωνίες και διαφωνίες αλλά παράλληλα έχουν πλούτο και προχώρημα.
    Και βεβαίως στην ηλικία  των 10 οι συμφωνίες και οι διαφωνίες  δεν αφορούν στη σχέση και στην επιλογή συντρόφου. Το μείζον θέμα σ΄αυτήν την ηλικία είναι να μπορεί το παιδί να εκφράζεται και να σχετίζεται και να ανοίγεται προς τη ζωή με θάρρος,  και να αντέχει τόσο τις επιτυχίες χωρίς να νιώθει παντοδύναμο, όσο και τις αποτυχίες χωρίς να νιώθει αδύναμο και ματαιωμένο.
     Σε άλλη περίπτωση το παιδί κινδυνεύει να  μένει ουσιαστικά εκτός δράσης στην προσπάθεια του να αποφύγει το λάθος . Ενα λάθος που στην πραγματικότητα δεν αποτελεί ούτε ματαίωση για το ίδιο το παιδί ούτε και μία συνθήκη που ο ψυχισμός του δεν μπορεί να διαχειριστεί. Αποτελεί όμως ,όπως εκείνο το καταγράφει,  ματαίωση για τους γονείς του που οι ίδιοι δεν μπορούν να διαχειριστούν,(μη την ερωτευτείς , θα πεθάνω) και αυτό είναι ένα βάρος που οι ώμοι κανενός παιδιού δεν είναι φτιαγμένοι για να σηκώνουν.

Εκ νηπίων και θηλαζόντων...

Θα σας διηγηθώ μία ιστορία της οποίας ο πραγματικός χρόνος δεν διήρκησε περισσότερο από 30 δευτερόλεπτα.
Έχω τελειώσει τις αγορές μου στο σούπερ μάρκετ και ενώ πληρώνω στο ταμείο παρατηρώ έναν πιτσιρίκο το πολύ 5 ετών την ώρα που παίζει με την πόρτα της εξόδου η οποία ανοιγοκλείνει με φωτοκύτταρο. Καθώς βγαίνω λοιπόν του λέω
 Την ανοίγεις με μαγικά?
κι εκείνος μου απαντά με απόλυτη απλότητα και σοβαρότητα:
΄Οχι , της λέω να ανοίξει και ανοίγει.

Του χαμογέλασα και μέσα μου τον ευχαρίστησα για τη συμβουλή που μου έδωσε:  Δεν υπάρχουν  Κυρία, μαγικές λύσεις και μαγικοί τρόποι .

Ο δρόμος είναι ένας

Να ξέρεις τι θέλεις και να αποφασίσεις ότι δικαιούσαι, αν το αναλάβεις , να το έχεις.         

Ο Λόγος  , με όλα τα νοήματα που περιλαμβάνει αυτή η υπέροχη Ελληνική λέξη , αρκεί.

Θέλω να ξεφύγω

     Μετά από μία περίοδο σιωπής κατά τους θερινούς μήνες επανερχόμαστε σήμερα πρώτη Δευτέρα του Φθινοπώρου.

     Σκεφτόμουν τον τρόπο που θα ευχόμουν το "Καλό Χειμώνα" και αυτό που είχε κινητοποιήσει το νου μου ήταν τα λόγια του Αγ. Εφραίμ έτσι όπως τα διάβασα στην Προσλαλιά

 "Όταν πονάς μην  περπατάς σε δρόμους πατημένους..."

Μονοπάτι

    Τι σοφία  έχει αυτός ο λόγος!!
     Η επανάληψη των ίδιων μοντέλων συμπεριφοράς δεν μπορεί παρά να οδηγεί στα ίδια πάντα αποτελέσματα.
    Συγκλονίστηκα όμως πραγματικά, όταν σήμερα τον άκουσα διαφορετικά αλλά απίστευτα ίδιο από το στόμα ενός επτάχρονου παιδιού

 Δούλευα στο Νοσοκομείο με ένα κορίτσι 7 ετών που επρόκειτο να χειρουργηθεί. Ξέρουμε καλά  ότι τα παιδιά θέλουν να φύγουν από το Νοσοκομείο και το δηλώνουν κατηγορηματικά, ευτυχώς.   

     Ενώ  λοιπόν τα άλλα παιδιά της ομάδας στο ερώτημα τι είναι αυτό που θα ήθελαν,  απαντούσαν ΘΕΛΩ ΝΑ ΦΥΓΩ από το Νοσοκομείο, η Δ. όταν της έδωσα το λογο, σκύβει προς τη ζωγραφιά της και χωρίς να με κοιτά λέει:

ΘΕΛΩ ΝΑ ΞΕΦΥΓΩ

     Είναι η πρώτη φορά στα 17 χρόνια που δουλεύω με παιδιά που ακούω ένα μικρό παιδί να χρησιμοποιεί αυτό το ρήμα.
    Μιλούσε βεβαίως για κάτι πολύ περισσότερο από τον "εγκλωβισμό σε ένα Νοσοκομείο." Μιλούσε για έναν εγκλωβισμό σε ένα σύστημα το οποίο της γεννούσε παθολογία κι αυτό είμαι σε θέση να το γνωρίζω έχοντας γνώση της ιστορίας της, και παρά τα 7 της χρόνια το γνώριζε ήδη πολύ καλά .
    Δυστυχώς στην ηλικία που είναι δεν μπορεί να αναλάβει την ευθύνη να διαλέξει το μονοπάτι της, με την ευκολία που ένας ενήλικος μπορεί να το κάνει.

 Εσύ που μπορείς,

 Εμπιστεύσου  την επιθυμία σου να ανασάνει η ψυχή  και να γνωρίσει εκείνα που δίνουν νόημα στην ύπαρξη  και μην ξεχνάς

ΟΤΑΝ ΠΟΝΑΣ ΜΗΝ ΠΕΡΠΑΤΑΣ ΣΕ ΔΡΟΜΟΥΣ ΠΑΤΗΜΕΝΟΥΣ

Καλό Χειμώνα

Tα απροστάτευτα υπερπροστατευμένα παιδιά

Οταν είδα την πρώτη εικόνα την  οποία ζωγράφισε κατά τη διάρκεια της οικογενειακής θεραπείας ένα παιδί 10 ετών, μου ήρθε συνειρμικά στο νού  η δεύτερη φωτογραφία.

 !!!!!Μοιάζουν τόσο πολύ στο στήσιμο τους

Το παιδί ζωγράφισε αυτό το έργο κατά τη διάρκεια της οικογενειακής θεραπείας, όταν το θέμα που δουλεύαμε ήταν το θέμα του υπερπροστατευτικού συστήματος στο οποίο ζούσε .

Όπως καταλαβαίνετε, ότι δεν είπε κατά τη διάρκεια της συνεδρίας με λόγια , το δήλωσε συγκλονιστικά εύγλωττα ζωγραφίζοντας.

 Δύο τεράστια κύματα έχουν υψωθεί δεξιά κι αριστερά από το καράβι, που ενώ φαίνεται να το προστατεύουν από τη θαλασσοταραχή, στην ουσία τού κρύβουν τον ήλιο και το καταποντίζουν

Το ανησυχητικό είναι ότι οι γονείς  συνήθως κινδυνεύουν να θεωρούν  ότι η φωτογραφία που αντιστοιχεί στον τρόπο που αλληλαντιδρούν με τα παιδιά τους είναι η δεύτερη.

Η δεύτερη φωτογραφία οπωσδήποτε αντανακλά την πρόθεση και το συναίσθημά τους, όχι όμως και την πραγματικότητα την οποία βιώνει η οικογένεια.

Όταν η συνεδρία προχώρησε και μιλήσαμε με συγκεκριμένα παραδείγματα που αφορούσαν στη ζωή του , εκείνο ζωγράφισε το εξής έργο:

μαύρα σύννεφα

  κεραυνοί,  έκρηξη ηφαιστείων ...

Είναι ελπιδοφόρο όταν το ηφαίστειο επιτρέπεται να εκραγεί, η λάβα να απελευθερωθεί και όπως βλέπετε να μην κατακάψει το χορταράκι που είναι ωραίο πράσινο και ζωηρό στο κάτω μέρος της ζωγραφιάς.

Αυτό το "επιτρέπεται"  είναι αποκλειστικά κατάκτηση των γονέων και του τρόπου που δούλεψαν μέσα στη θεραπεία μαζί με τα παιδιά τους.

Tελικά πρέπει να είναι εντελώς τρελός αυτός ο Θεός μας!!!

     Τελικά Θεέ μου και συγνώμη που σου του λέω έτσι ανοιχτά... πρέπει να είσαι  τελείως τρελλός. Θα σου διηγηθώ μια ιστορία και στο τέλος νομίζω  ότι θα συμφωνήσουμε.
     Ένας ψυχίατρος δούλευε κάποτε με 3 ασθενείς. Και οι τρεις πίστευαν για τον εαυτό τους ότι ήταν ο Θεός. Αποφάσισε λοιπόν ο θεραπευτής να τους δουλέψει σε ομάδα.
     Τους άφησε να μιλούν μεταξύ τους χωρίς ο ίδιος να παρεμβαίνει καθόλου ώσπου τελικά πάνω στην κουβέντα αποκαλύφθηκε ότι και οι τρεις διατηρούσαν για τον εαυτό τους  το ρόλο του Θεού.
     Εκείνη τη στιγμή ο ένας από τους τρείς γυρίζει προς το γιατρό  και του λέει αγανακτισμένος

"Γιατρέ πού μ΄εφερες εδώ? Αυτοί οι δύο είναι εντελώς τρελλοί. Ο Θεός είναι ένας, εγώ."

     

Ε λοιπόν,  εχθές Μ. Τετάρτη άκουσα στον όρθρο το εξής:

Η Αγία τριάδα

...ώστε γαρ θεοί Θεός υμίν συνέσομαι

(...και θα είμαι εκεί μαζί με εσάς ως Θεός εν μέσω Θεών)

Άκουσα λοιπόν Θεέ μου  για άλλη μια φορά,  ποιος είναι ο προορισμός ο δικός μου  και των τριών ανθρώπων στην ομάδα του γιατρού πιο πάνω. Δεν είμαι  πια σίγουρη ποιος από όλους εκεί ήταν ο τρελλός, πάντως εσύ για καλό και για κακό ...κράτα απόσταση από ψυχιάτρους και ψυχολόγους!!!

ΚΑΛΗ  ΑΝΑΣΤΑΣΗ