Ο φόβος στο Νοσοκομείο

       Η 7η Φεβρουαρίου έχει οριστεί ως ημέρα κατά του φόβου.
Με την ευκαιρία λοιπόν αυτή προτείνω τη θέσπιση μιας ημέρας του χρόνου ως ημέρας αποενοχοποίησης του φόβου,  και ιδιαιτέρως του φόβου που εκφράζεται από τα παιδιά.


       Το ερέθισμα μού έχει δοθεί από τη δουλειά μου με τα παιδιά στο Παιδοχειρουργικό τμήμα του Νοσοκομείου που εργάζομαι.


Τα τελευταία  λοιπόν χρόνια υποδεχόμαστε τα παιδιά στο τμήμα μας με το σύνθημα-προτροπή

"μη φοβάστε να φοβάστε"

κι αυτό γιατί συνήθως στο Νοσοκομείο συμβαίνει το εξής παράδοξο: όλοι γνωρίζουν -και τα παιδιά- ότι το Νοσοκομείο δεν είναι και ο πιο ευχάριστος τόπος του κόσμου, για ευνόητους λόγους. Εν τούτοις τα παιδιά γίνονται πολλές φορές αποδέκτες προτάσεων του τύπου

"Μη φοβάσαι δεν είναι τίποτα"

ή

"δε θα πονέσεις καθόλου " κτλ

       Καταλαβαίνω και καταλαβαίνετε ότι οι συγγενείς και οι φίλοι που εκφράζουν αυτήν τη φωνή έχουν μόνο καλή πρόθεση. Επιδιώκουν μ΄αυτόν τον τρόπο να καθησυχάσουν τον φόβο των παιδιών και πιθανότατα και τον δικό τους φόβο.

Αυτό το μήνυμα όμως μπερδεύει τα παιδιά.        

       Τις περισσότερες φορές κινδυνεύει να αποτελεί ένα διπλό μήνυμα. Στην περίπτωσή μας διπλό μήνυμα σημαίνει ότι άλλο είναι αυτό που ακούει το παιδί και άλλο αυτό που νιώθει και ζει.


Η Ζωγραφιά που ακολουθεί είναι ενδεικτική.

Αν αναρωτιέστε τι γράφει στο μοναδικό 
μαύρο-μελανό σημείο της ζωγραφιάς,  σας ενημερώνω ότι αυτό που γράφει είναι :
ΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟ
Όσο το πιστεύετε εσείς, αλλά τόσο το πιστεύει και η Σταυρούλα η οποία το απεικόνισε κατά τέτοιο τρόπο ώστε αν δεν βλέπαμε και πολύ καλά,εύκολα να μαντεύαμε ότι γράφει: ΠΡΟΣΟΧΗ ΝΑΡΚΟΠΕΔΙΟ




       Ο φόβος στο Νοσοκομείο είναι ένα  ταιριαστό συναίσθημα  κι όταν μπορούμε να βιώνουμε τα συναισθήματά μας έτσι όπως ταιριάζουν, τότε δεν έχουμε πραγματικά να φοβηθούμε τίποτα . Ας επιτρέψουμε στα παιδιά μας να φοβηθούν με την ησυχία τους και τότε ο φόβος τους δε θα είναι τρομακτικός και κυρίως δε θα αποτελεί απειλή και αποσταθεροποίηση για όσους τα αγαπάμε ως γονείς ή ως ειδικοί.

Αν χαρακτηρίσουμε το θυμό και το φόβο των παιδιών μας ως ΚΑΚΟ!  (η λέξη "ΚΑΚΟ" προστέθηκε από το γονιό άλλου παιδιού όταν είδε τοιχοκολλημένο το χεράκι)
τότε πώς θα τους επιτρέψουμε να ανακουφιστούν όταν θα μοιραστούν με εμπιστοσύνη αυτό που νιώθουν, πώς σ'έναν τόσο ανασφαλή όσο το νοσοκομείο χώρο, θα βρούν ησυχία σε μιαν ασφαλή αγκαλιά, αν αυτή η αγκαλιά δυσκολεύεται να χωρέσει δυσάρεστα μεν, φυσιολογικά δε συναισθήματα.

Αν δεν επιτρέψουμε στα παιδιά μας να περάσουν από αυτήν την φάση που εκφράζει το χεράκι της Μαίρης
























                                     και από αυτήν

τότε δε θα έχουμε τη χαρά να τα δούμε να περνούν σ΄αυτήν

και τελικά σ΄αυτήν

και σ΄αυτήν






















Οι ζωγραφιές αποτελούν υλικό της δουλειάς που κάνουμε με τα παιδιά στο Παιδοχειρουργικό Τμήμα του Γ.Ν.Ν "Νικαίας"

Επιτρέπεται να μιλήσουμε στα παιδιά μας για το θάνατο;

      "Χτες το βράδυ πέθανε ο σκύλος μου. Τον είχαμε πάρει όταν έδινα Πανελλήνιες, πριν 14 χρόνια."

Έτσι μας είπε σήμερα το πρωί ο Νίκος , ο οποίος  είναι πατέρας μιας τρίχρονης κόρης.

      Τον ρώτησα λοιπόν πώς αντέδρασε η κόρη του σ'αυτήν την είδηση κι εκείνος με πολύ τρυφερότητα μου απάντησε  ότι, αυτά τα νέα δεν είναι για να τα μαθαίνουν τα παιδιά.

      Επιτρέπεται να μιλήσουμε στα παιδιά μας για το θάνατο; 

Μοιάζει να είναι ίσως το μοναδικό ταμπού της εποχής μας.

Ποιος γονιός αντέχει να απεκδυθεί το μανδύα της παντοδυναμίας που μας χαρίζουν τα παιδιά μας, όταν εκείνα μας ρωτήσουν

"Θα πεθάνεις κι εσύ;"

κι όταν αμέσως μετά ρωτήσουν

"Θα πεθάνω κι εγώ;"

      Πόσο αντέχουμε στην ιδέα ότι τα παιδιά μας εκτός από τις χαρές,  θα νιώσουν και λύπες και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε  είναι,  όχι να διώξουμε τις λύπες  αλλά να τις "χωρέσουμε" και να αγκαλιάσουμε τα παιδιά μας και τον πόνο τους μαζί.

      Πώς θα μιλήσουμε στα παιδιά μας για το θάνατο;

      Όταν ο καθένας από μας βρει τον τρόπο του να τοποθετηθεί υπαρξιακά απέναντι στην έννοια της απώλειας -σε κάθε επίπεδο-και του θανάτου, τότε θα βρει  τον τρόπο να μιλήσει γι΄αυτό και στα παιδιά του και να τα καλωσορίσει έτσι στο "γένος των ανθρώπων"

 Παρακολουθήστε το επόμενο video . Είναι τόσο 
 αποκαλυπτικό και τόσο συγκινητικό!!!

 

The sunshine boy

  "Τhe sunshine boy"


Το φιλμ γυρίστηκε από την μητέρα ενός αυτιστικού αγοριού, η οποία ασχολείται με την παραγωγή ταινιών. Η γυναίκα αυτή στην προσπάθειά της να κατανοήσει το γιό, της ταξιδεύει σε Μ. Βρετανία και Αμερική γνωρίζει ανθρώπους -ειδικούς που ασχολούνται με το θέμα , γονείς αυτιστικών παιδιών και παιδιά που πάσχουν.

Στο τέλος αυτής της προσωπικής της μάλλον διαδρομής συναντά την Κα Halo. Πρόκειται για μία γυναίκα που ζει στο Τέξας , είναι μητέρα ενός αυτιστικού άντρα πλέον, και ποιητή, η οποία στην προσπάθειά της να επικοινωνήσει με το γιό της τον εκπαίδευσε και του έμαθε να διαβάζει και να γράφει δίνοντάς του έτσι έναν δρόμο επικοινωνίας που έως τότε  είχε οριστεί από τους ειδικούς ως αδιέξοδος.
Η γυναίκα αυτή σήμερα αξιοποιεί την δική της τεχνική και σε άλλα αυτιστικά παιδιά που ζητούν τη βοήθειά της ,στο Halo-Soma organization.

Αξίζει πραγματικά να δείτε τη δουλειά αυτής της γυναίκας.

Ονομάζουμε αυτή τη διαταραχή αυτισμό. Γιατί?  Μάλλον γιατί πιστεύουμε ότι οι άνθρωποι αυτοί είναι κλεισμένοι στον εαυτό τους και αδυνατούν να συμμετέχουν στον κόσμο που ζούμε οι υπόλοιποι, γιατί δίνουμε τη διάγνωση μέσα από τον τρόπο που εμείς αντιλαμβάνομαστε την επικοινωνία.
Αν δείτε το φιλμ θα καταλάβατε πόσο λάθος κάνουμε. Οι "αυτιστικοί" άνθρωποι είναι παρόντες 100% σε ότι συμβαίνει γύρω τους,  η διαταραχή τους όμως δεν τους επιτρέπει να μας το πουν.

΄Οπως λέει και μία μητέρα στο φιλμ "τόσον καιρό μιλούσαμε μπροστά του γι΄ αυτόν , τώρα πια μιλάμε σ΄αυτόν" 

      Καλωσορίζω  τη "διάνυξη" στη ζωή μου κι έχω την χαρά να σας τη συστήσω  και να συστηθώ.

        Είμαι ψυχολόγος και ψυχοθεραπεύτρια και η Διάνυξη-τόσο ως ιστολόγιο όσο και ως ο χώρος που ασκώ την τέχνη μου- δεν είναι τίποτα περισσότερο από αυτό που αγαπώ να κάνω.

        Είναι μια προσπάθεια να δημιουργούμε μέσα μας τομές , διά του άλλου. Γι αυτό και μιλούμε για διά-νυξη , μια λέξη που πρέρχεται από το ρήμα νύσσω  που σημαίνει κάνω απαλές τομές που δεν πληγωνουν.

       Σκεφτείτε το μαστιχόδεντρο. Ο παραγωγός χαράζει τον κορμό του δέντρου τόσο, ώστε να κινητοποιήσει την παραγωγή μαστίχης, χωρίς να  το τραυματίσει.

       Ο θεραπευόμενος κεντά- νύττει τον εαυτό του δια του θεραπευτή και ο θεραπευτής δια του θεραπευόμενου. 

       Για να αντιληφθείτε λίγο καλύτερα τι εννοώ σας προσκαλώ να παίξουμε το γνωστό παιχνίδι:

Αν η διανυξη ήταν.....  τι θά ήταν ? Η αλήθεια είναι ότι σ΄αυτό το παιχνίδι προς το παρόν θα παίξω μόνη μου. 

Αν λοιπόν η Διάνυξη ήταν Video  θα ήταν ακριβώς αυτό

                                    

Κι αν ήταν εικόνα τότε νομίζω ότι η γέφυρα

η γέφυρα (πηγή)


θα την εκπροσωπούσε επάξια, διότι η γέφυρα μπορεί να μας αλλάζει θέση και παράλληλα  να μας επαναφέρει στην αρχική μας, διαφορετικούς ανθρώπους, με άλλες εμπειρίες και άλλα βιώματα (εκείνα της άλλης μεριάς) έτσι που η αρχική μας θέση να είναι κι εκείνη πλέον διαφορετική.

       Κάπως έτσι θα ήθελα να λειτουργεί αυτό το ιστολόγιο για μένα και ελπίζω να αποτελέσει ερέθισμα και για όποιον από εσάς ,κάνοντας κλικ, βρεθεί να αναρωτηθεί για "ζητήματα ψυχολογίας σε μιαν εποχή που αγωνιά για ζητήματα ψυχής"